من هنوز ایرانم و ............. دیگر هیچ ! بسرعت دارم به سپتامبر نزدیک میشم باید قبلش حتما وارد خاک استرالیا بشم خب هنوز ۴ ماهی وقت دارم ولی من که نمیخوام بگذارم اون بیخ کار برم واسه همین دیگه کم کم دارم شروع میکنم بارو بندیلو بستن . یه چیز جالب که تا حالا واسه من تو روند مهاجرت اتفاق افتاده اینه که تو هر مرحله فکر میکینی که خان مشگل کار رو گذروندی در حالی که هرچی جلوتر میری خان بعدی مشگلتر میشه . اون اول کار فکر میکردم گرفتن آیلتس خیلی سخته و لی اون آسونش بود تازه ویزام هم که صادر شد هنوز که کار مهمی انجام نشده ! حالا رفتن و مستقر شدن و از همه مهمتر پیدا کردن کار شده سخت ترین خان ! ( نمیدونم کدوم خوان این هفت خان که میگن ، اونی که اینطوری مینویسن "خوان" یا اونی که اینطوری مینویسن"خان") حالا هرچی هست ظاهرا" پیداست که با این اوضاع احوال رکود اقتصادی در دنیا این آخری دیگه واقعا ......... نه نه نه منفی بافی نباید بکنم اما این که منفی بافی نیست این واقعیته!!چه میشه کرد اینم از شانس ماست دیگه ولی نا امید نیستم میرم به امید خدا شد که چه بهتر نشد که بازهم چه بهتر تر این زندگی یطوری باید بگذره دیگه نه؟!!
آهان داشت یادم میرفت بگم ، حالا به فرضم که من رفتم و کار خوب هم گیر آوردم حالا بعدش که چی ؟ این روزها همش فکر میکنم که باید هر طوری شده ۴ سال اونجا دوام بیارم که سیتیزن بشم ، تا سیتیزن نشم فایده نداره ! میبینید همینطور پشت سر هم ادامه داره این راه اگه یه جایی متوقف بکنی همه چیز رو بیهوده دنبال کردی و زحماتت از بین میره البته زندگی کلا اینطوریه همش خوان میاد جلو آدم که باید طی کنی از هفت تا خوان خیلی بیشتره کاریش هم نمیشه کرد فقط اگه بخوای راحت رد بشی باید انگیزه داشته باشی ، انگیزه خیلی کمک میکنه که با جدیت و محکم جلو بری و ........و دیگر هیچ!
حوصله داشتید برام دعا کنید .